جواد بدیع زاده
زنده یاد جواد بدیع زاده در سال 1281 شمسی در تهران به دنیا آمد. پدرش آقا سید محمد رضا بدیع کاشانی ملقب به بدیع المتکلمین ، روحانی مشروطه خواه روشن اندیشی بود که  به واسطه ی تسلط کافی بر ردیف موسیقی ایرانی ، پسر خود را نیز به فن آواز، موذنی ، روضه خوانی و تعزیه آشنا ساخت . جواد بدیع زاده دوره ی تکمیلی آواز خود را نزد دایی خود میرزا یحیا سعید الواعظین گذراند. تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه ی تدین و دوره ی متوسطه را در مدرسه ی آلیانس فرانسوی ها و سپس دار الفنون به پایان رساند و در سال 1304 در مجلس شورای ملی استخدام شد. در حدود همین سال ها کمپانی انگلیسی "هیز مسترز ویس" (hmv) به قصد تهیه و ضبط صفحه از نواخته ها و خوانده های هنرمندان ایرانی نماینده ی خود را به ایران اعزام کرد. بنا به معرفی و توصیه ی عبد الحسین خان شهنازی ، بدیع زاده به این منظور انتخاب شد و نخستین صفحه ی او با عنوان جلوه ی گل روانه ی بازار شد که عبد الحسین شهنازی ، آهنگساز و نوازنده ی تار آن بود. پس از آن صفحه های دیگری از او همچون مرغ بی آشیان ، آواز سه گاه و مخالف ، آواز بیات ترک ، جانا هزار آفرین و خنده ی گل منتشر شدند . موسیقی و تکنوازی تار در بسیاری از این صفحه ها را عبد الحسین شهنازی بر عهده داشته است . بدیع زاده پس از آشنایی با اصول نواسازی و آهنگسازی  و کسب تجربه در این عرصه ، خود در این راه گام می نهد که حاصل آن تصنیف ها و ضربی های بسیاری است که از وی به جا مانده است.وی در نخستین دوره  بیشتر با حفظ وفاداری و  پایبندی به گوشه های دستگاه های موسیقی ایرانی به ساخت قطعات آوازی می پرداخته است .
بدیع زاده پندی نیز به پیروی از گرایش مسلط روزگارخود به کسب تجربه و ساخت موسیقی و آواز در قالب های رقص ارو پایی می پردازد که از این دسته از کارها ی وی میتوان به فوکستروت مینا و فوکستروت مینو با اشعار نیما یوشیج اشاره کرد .
او به زودی این دوره ی کاری را  پشت سر گذاشت و سبک ویژه ای برای خود پدید آورد که مشخصه ی کار و هنر بدیع زاده به شمار می آید . او در این دوره ی متاخر علاوه بر تصنیف های جدی ، به تشویق اسماعیل مهرتاش به ساخت و ضبط تصنیف های  هزل و فکاهی نیز مشغول می شود. از شمار تصنیف های جدی دوران پختگی وی می توان به خزان عشق در همایون بر اساس شعری از رهی معیری ، داد دل و هدیه ی خاک (هر دو در مایه ی اصفهان) اشاره کرد .اما بدیع زاده در مقام بزرگ ترین هزلیه خوان تاریخ موسیقی ایران ، خوانده های  به یاد ماندنی فراوانی نیز دارد که میتوان به یکی یه پولخروس ، ماشین مشتی ممدلی ، داد از کرایه خونه ، آلاگارسون ، زالزالک ، خیلی قشنگه و تصنیف های بی شمار دیگری اشاره کرد که اشعار فکاهی را اغلب طنز سرایان یومیه ی امید (و مشهور ترن آنها سید غلامرضا روحانی) سروده بودند .
بدیع زاده در سال 1324 به دعوت جماعت پارسیان هندوستان به همراه هیئتی مرکب از مهدی خالقی ، یوسف امرسی ، محمد تقی پروانه و علی زاهدی عازم هند می شود و مدت های مدیدی را به اجرای برنامه های موسیقی می پردازد . او  دیگر هنرمندان ایرانی برای مدتی نیز به دعوت کمپانی ضبط "ایران رکورد" {یا شرکت ضبط ایران جوان} به شهر بمبئی رفت و در حدود 50 صفحه حاوی سرود های ملی و سیاسی پر کرد که اغلب آنها ساخته ی خود او هستند .
او بعد از دهه ی 1330 از عرصه ی هنری کناره گرفت و بیشتر در نهادهای اجرایی و اداری رادیو ایران عضویت داشت . بعدا نیز مشوق گروهی از خوانندگان جوان روزگار بود که در سبک پاپ گاه از تصنیف ها و ضربی های او پیروی می کردند .
شادروان بدیع زاده پس از 77 سال عمر پربار و در حالی که می گفتند بیش از 600 قطعه بر روی صفحه و نوار ضبط کرده در تهران در منزل خود زندگی را بدرود گفت . یادش گرامی باد .