باروک :

سبک باروک در موسیقی ، در دوره ای میان سال های 1600 تا 1750 میلادی شکوفا شد .  دوره ی باروک به سه دوره ی فرعی تقسیم شده است : باروک آغازین (1640-1600) ، باروک میانی (1680- 1640) و باروک پایانی (1750-1680) . گرچه امروزه آثار دوره ی پایانی باروک معروف ترین آثار این سبک هستند ، اما مرحله ی آغازین باروک یکی از انقلابی ترین دوران های تاریخ موسیقی بوده است . در این دوره بود که مونته وردی  کوشید تا سودا و تضاد دراماتیک بی سابقه ای رادر آثارش بیافریند . آثار موسیقی ، به ویژه  در ایتالیا ، بر مبنای   متن هایی بسیار پرشور و احساس ساخته می شد و حال و هوای چنین متنی برموسیقی حاکم بود . با چنین تاکیدی بر کیفیت نمایشی و کلام ، شگفت آور نیست که آهنگسازان ایتالیایی  دوره ی باروک اپرارا پدید آوردند – نمایشی که همراه ارکستر با آواز خوانده می شد . سرمشق خط هایی ملودیک این آهنگسازان ، ریتم و افت وخیز گفتار بود.
آهنگسازان باروک آغازین بافت هوموفونیک را بر بافت پلی فونیک که شاخص موسیقی رنسانس بود ترجیح دادند. آن ها بر این باور بودند که کلام با به کارگیری فقط یک ملودی اصلی که آکوردهایی آن را همراهی کند می تواند وضوحی بیشتر بیابد . اما توجه کنید که این تاکید نو آورانه بر هوموفونی فقط شاخص دوره ی آغازین باروک است ؛ در دوره ی پایانی باروک ، بافت پلی فونیک دگر بار اهمیت یافت .
آهنگسازان باروک آغازین برای تجسم موسیقیایی احساسات تند و تیز موجود در متن ، دیسونانس ها را با آزادی بیشتری به کار گرفتند . پیش از آن ، آکورد های نا پایدار هرگز نمودی چنین برجسته و موکد نداشتند. بر تضاد های صوتی نیز تاکید می شد – یک یا چند تکخوان برابر کر ، یا صدای آواز خوان در برابر صدای ساز . در موسیقی کرال رنسانس ، سازها – اگر به کار گرفته می شدند – ملودی آوازخوان را مضاعف می کردند که در دوره ی آغازین دوره ی باروک صداهای آوازی با خط هایی ملودیک که ویژه ی ساز به نگارش در آمده بود همراهی می شد.
در دوره ی میانی دوره ی باروک (1680-1640) ، سبک موسیقایی نویی که از ایتالیا نشات گرفته بود در تمام کشور های ایتالیایی گسترش یافت . مدهای قرون وسطایی یا کلیسایی – گام هایی که سده های متمادی بر موسیقی حاکم بودند –اندک اندک به گام های ماژور ومینور جای سپردند . از حدود 1680 میلادی ، گام های ماژور و مینور مبنای تونال اغلب آثار موسیقی بودند . دیگر ویژگی دوره ی میانی باروک ، اهمیت نو و بی سابقه ی موسیقی سازی بود . بسیاری از آثار این دوره برای سازهایی معین به نگارش درآمده اند که در این میان سازهای خانواده ی ویولون محبوب ترین سازها بوده اند.
دوره ی پایانی باروک (1750-1680) در بردارنده ی اغلب آثار معروف باروک است . بسیاری از جنبه های هارمونی – مانند تاکید بر استفاده از گرایش آکورد دومینانت (آکورد درجه ی پنجم گام ) به آکورد تونیک در این دوره پریر آمد .در دوره یپایانی باروک ، موسیقی سازی برای نخستین بار اهمیتی هم اندازه ی موسیقی آوازی یافت . اگر در دوره ی آغازین باروک آهنگسازان بر بافت هوموفونیک تاکید داشتند ، آهنگسازان دوره ی پایانی در هنر پلی فونی درخشیدند .

ویژگی ها :
از ویژگی های موسیقی باروک یگانگی حالت و یکنواختی ریتم و پیوستگی و یکنواختی ملودی می باشد . و موسیقی اغلب بافتی پلی فونیک دارد.

دستاورد ها :
تکامل ارکستر ، پیدایش اپرا، پیدایش قطعه هایی به نام سونات (آثاری چند مومانی برای یک یا چند ساز)،
آفرینش سوییت (مجموعه ای از چند مومان الهام گرفته از رقص ) ، کانتات (قطعه ای برای سرایش با استفاده از کرال و وسیله ی اصلی بیان موسیقایی در آیین کلیسای لوتری) واوراتوریو(اثری طولانی برای کر ، تکخوان ها و ارکستر ، که اغلب بر اساس متنی روایی بود) از دستاورد های دوره ی باروک می باشند .

بزرگان :
یوهان سباستین باخ (ابداع کننده ی گام تعدیل شده ی موسیقی بر روی ساز کلاوسن )   ،  کلدیو مونته وردی (نخستین آهنگسازی که شاهکارهای اپرانی آفرید )  ،  هنری پورسل (بزرگ ترین آهنگساز انگلیسی نام گرفت )  ،   آرکانجلو کورلی (ویولونیست و آهنگساز ایتالیایی)  ،  آنتونیو ویوالدی (کشیش وآهنگساز ایتالیایی)   و   گئورگ فریدریش هندل (استاد اپرای ایتالیایی و اوراتوریو ی انگلیسی )  ،   از بزرگان دوره ی باروک به شمار می آیند .
درک ودریافت موسیقی –راجر کیمی ین
ترجمه ی : حسین یاسینی